ए बचपने दा टिक्बू लौहका
एदे उप्पर चढ़ियै दिक्खो
तां हर चीज सुहामी-सुन्दर
कंडे-फुल्ल दमै इक जैसे,
भेद-फर्क नेईं पगड़न जन्दे,
नजर नमानी निरमल सुच्ची,
पर नजरी दा घेरा लौहका
'दूरें' कन्ने झत्त निं इसदी!
हर चीजै इच सुन्दर दिक्खना
बाल ज्याणी इस नजरी गी युगें थमां बरदान मिले दा
अपना सोहल बरेसा कोला!
फिरी जुआनी उच्ची पौड़ी,
चढ़ियै जोवन दिक्खन लगदा,
किज सुन्दर, किज नापसन्द ऐ
नजर लकीरां खिचदी जन्दी।
जो सुन्दर नेईं-की निं सुन्दर?
जो सुन्दर ऐ-की ऐ सुन्दर?
कु'न पुच्छै ते कुसगी पुच्छै
गल्ल थुआड़ी सुनदा कु'न ऐ?
धुप्पा जे किज जि'यां ल'बदा-
ओ बदलोखे इच निं ल'बदा,
राजी नजरै गी जो ल'बदा,
रोगी नजरै गी नेईं ल'बदा।
निश्चिन्ती दी नजर होर ऐ,
फिकरें घेरी नजर होर ऐ।
कुसै दे कारण मेलें रौनक
कुसे गी मेले देन दुआसी!
कदें ए लैह्र्ना पींह्णां-झूले
कदें ए लैह्र्ना मौत कलावे !
कदें ए गैह्लीं हिरखै दियां राज़दार न
कदें ए गैह्लीं, उब्बड़-खाबड़ ठेडे लगदे ।
नज़र बरसै कन्ने कन्ने दिक्खो किन्नी बदली जन्दी! ✧