आदजुग, त्रेता, द्वापर बिच बी कंगाल हे,
सुखने दै सहारै जीए नें, सुखने बी फगंताल हे।
तंगी रही, भुक्खे बी रेह, बीमार हे, लचार हे,
बिपदाएं जे गल हार हे दुक्खें दे अस गै यार हे।
खाने गी रोट्टी निं जुड़ै तां रूप रुलदा गैह्लियें,
भुक्खें दी गैरत के भला, ए मान बगदा बैहनियें,
माहनू होय्यै झरदे रेह गीत नेईं कोई गंडेआ,
जून भोगी किरम-जन बेदन दा मौहरा बंडेआ।
धरमै दी राखी आस्तै धरमै दै साजी लोड़दे,
मज़हबी तबलीग लेई, मोमन नमाज़ी जोड़ दे,
ए मनखता आला भाएं सुन्ना पेदा प्रीत-घर,
मन्दर-मसीतें-गुरद्वारे लेई न गाजी जोड़ दे।
जंगें 'तै गोले चाहिदे, बेइल्म भोले चाहिदे,
गुगें ते बोले चाहिदे, भट्ठी तै कोले चाहिदे।
जिन्स देनी हर जुगै गी, निग्गोसारें टब्बरें,
राजें गी परजा जोड़ दी ते मास शेरें बब्बरें ! ✧