मेरे मनै दा भेती¹

Poems
10 min

ए कु'न जो इ'यां आई जन्दा, चुप-चाप गै कोल खडोई जन्दा,
मी घूरी-घूरी दिखदा ऐ फही लाल ते पीला होई जन्दा!
अ'ऊं नजरां लक्ख छपैलां पर ओ जादू ऐसा पाई लैन्दा,
नजरें गी ब'न्नी लैन्दा ऐ शारें ने गल्लें लाई लैन्दा।
पनछान कद्रू दी एदे ने, ए मैहरम कद्रू दा मेरा ऐ!
अपनी मरजी ने आई जन्दा, पाई लैन्दा आइयै घेरा ऐ।
फही गुज्झे भेद खुलाई लैन्दा, पड़ताल करै ते खं'गदा ऐ
हर परत फरोले चित्तै दी, कूंजी जन्दरे दी मंगदा ऐ।
ए कैसा मर्म-पछानू ऐ, सारै उ'दी नजर चली जन्दी,
ओ बुर्ज मनारें जाई चढ़दी, डूंगे दुर्गे च ढली जन्दी।
भेदी ऐ मनै दी लंका दा, बिस-अमरत सब पनछानै दा,
कालख-चटेयाई किन्नी ऐ, सब रत्ति-पाई जानै दा।
इस ने जिस बेल्लै इक बारी, नजरै नै नजर मलाई लैती,
बस समझो स'बने भेतें दी, दुनिया गै मुट्ठी पाई लैती।
छल-स्वारथ सब पनछानी लै, प्रीतै दे शारें दा मैहरम,
ए अर्थ-काम ते पाप-पुन्न, ए भेतें सारें दा मैहरम।
दुनिया शा सौ छप्प्याली लै, एदे शा छपदा भेद नेईं,
कदें रौंहदी इस शा छप्पी दी, कोई डींग नेईं, कोई सेध नेईं।
ए मेरे रूह दी छाया ऐ, ए मेरे मनै दी परछाई,
ए मेरा गुरु बी, राखा बी, ए मेरा हितकारी साईं।
ए इन्ना सोहगा नेईं हुन्दा, तां के जालां, में के हुन्दा!
पर इन्नी गल्ल ते पक्की ऐ, जो इसलै आं, ओ नेईं हुन्दा ॥ ✧