मनै दी डबर डूंगी ऐ, अकल बैठी दी कंधे पर,
तमाशें दा करै मुजरा, झलक दस्सी टुरी जंदे।
कमल हौखी दे, तां'गों दे खिड़ै करदे न अनगिनती,
हवा औन्दी, लैहर उठदी कमल कम्बदे, भुरी जन्दे।
अकल हसदी तां उस लोई च मन जन्दा ऐ भलखोई,
नज़र औन्दे न डबरी च घनी बेल्लें दे केईं जाले।
परेशानी दे यादें दे, केईं गुं'जल ओ पलचे दे,
जि'नें हठ बैह्रम मुंहज़ोरी दे जन्तु केईं पाले।
ए मन, माह् नू मरद मूरख करै मन-मानियां मत्तू,
हठै दा जैह्र पी लैन्दा तरसदा ऐ ठिकाने गी।
ते दिन्दा दोस अकली गी जे उसने भेत्त नेईं खोले,
रोहै दी नैखरें कन्ने डरान्दा पच्छ लाने गी।
अकल सोचै मेरै आखै जे ए मुहज़ोर मन लगदा,
इसी अपजस नेईं थ्होन्दा, इसी ठोकर नेईं लगदी।
इ'दी खातर मेरे दिए दी लोऽ नेईं भुस्सली हुन्दी,
इसी हर चीज मस्तानी निं इस चाल्ली कदैं ठगदी॥ ✧
मन ते अकल
Poems
10 min