मेलें मसाह्रें दे शौकीनो, दीए बालने आलेओ,
हुश्यार उ'न्दे थों जि'नेगी दीए ए भान्दे नेईं।
हसद, कीना, बैर चित्तें च भरी रक्खे उ'नें,
फसल प्रीतै दी कदे ओ भुल्लियै राहन्दे नेईं
हुश्यार उ’न्दे थों !
अस नमें गीतें दे बोलें गी जगान्दे जा’रने,
अस समें निर्माण दे तीर्थ बनान्दे जा’रने,
पर गोआंडी बैरियें दा धूं धुखै करदा बड़ा,
उ’न्दे मैले कालजै गी गीत ए भांदे नेईं
हुश्यार उ’न्दे थों !
प्यार, भाईचारे दे फुल्लें दा मेरा ए देस हार,
अस आं गौतम चिश्ती, नानक, सूर, तुलसी पर नसार,
पर हलाकू, गजनवी, नादर दे बारस ए जड़े,
इक इ’नेंगी ‘आदमी दे मीत’ ऐ भांदे नेईं।
हुश्यार उ’न्दे थों !
ए ढलै फौलाद, भागें दी नमीं कहानी लिखै,
इ’यै कहानी भाखड़ा दे बन्ने दा पानी लिखै,
ए अजें मूरत अधूरी, पूरी करनी ऐ जरूर,
जो अधूरे रौहन ओके चित्र परचान्दे नेईं।
हुश्यार उ’न्दे थों !
मैहनती परसें चा ‘गंगा’ इक नमीं जागी पेई,
आपसी हिरखै दी ‘जमना’ इक नमीं जागी पेई,
धरत थागी ए नमें भागीरथें दे उद्दमै,
जि’न्दे बिन गंगा दे धारे धरती पर गान्दे नेईं
मेलें-मसीदे दे शकीनो ! ✧
[ 1956 ]