ए किरण !
सूरजा दे अग्नी-कुं'डै दी ए चंचल अप्सरा,
रेशमी ज्वाला दी सूखम तेज धार
अनमिन्नी बेजान दूरी दी पमैश
बे-ऐन्त नीली शून्यता दे सागरा दी
ए सुनैहरी मच्छी ऐ।
ए किरण,
मिज़राब सुन्ने दी
काल कलाकारि जिसी धारियै बजान्दा ऐ
सृश्टि दी बीन, ओदे तारें गो हलांदा तां-
ज़िन्दगी दे सत्त सुर जागी-जागी पौंदे न!
ते सृष्टि दा गीत ए
संझा ते भ्यागा आले उच्चे नीमें सुरें इच
जुगें-जुगें कोला
लगातार ए चालू ऐ।
ए किरण,
जीवन दी ए संजीवनी
दूर गासें शा ढली औन्दी ऐ रोज
मेरी धरती पर इसी बि'लने दा चाऽ
फुल्ल-कलियां-फल बनी खिड़ने दा चाऽ
मूरतां रचदी फिरै
सर्दी-गर्मी ब्हार पतझड़ सब इ'दी गै देन ऐ
बदल, बर्खा, नाडू-झरने, सुम्ब-सूटे-सीर-दरया
सब इ'दे बरदान;
ए फही बी जि'यां तरेआई दी
अनमुक्क न्हेरी गैहले चा लगियै
सुनसान लम्मी दूरियें गी पंगियै
मेरी धरती गी कलावे मारदी
मेरी धरती गी कलावे मारदी
मेरी धरती कन्ने इसगी प्यार की?
अनछूता ऐ जोबन इ'दा
निरमैल इसदा रूप ऐ
प्यार दे रंगें रंगोई दी कोई जोगन ऐ ए
मीरां ऐ ए
अपने कान्है गी सदा तुपदी फिरै
बेचैन ऐ
इक थाहर तां टिकदी नेईं!
ए किरण
न्हेरें इसी छहूता नेईं
उ'न्दी हम्बै 'शा परे,
उ'न्दी मैली नजर बी छून्दी नेईं उसगी कदैं!
निरजीब तारें दा हज़ूम
कोल्हुएं दे बल्द-जन, लचार सब
ए किरण
चाबक समें दी,
निर्जीव बल्दें गी चलदा करदी ऐ ए
खेडां करै!
x x x
इसगी पूजो,
इसगी बसाओ
हेरियें बत्तें दे राहियो!
ठोकरां कैह् खन्दे ओ।
अपना बनाओ तुस इसी, इसदे बनो,
चित्तै च थापी लौ इसी,
नजरें गी मैहरम तुस बनाओ एसदा,
ए बड़ी गै शैल ऐ,
ए बड़ी निरमैल ऐ,
ए निडर, सुच्ची अमर। ✧