जदूं-जदूं ए मन धरती दा,
कोमल, कुढ्ढा, धुखदा, जलदा,
तदूं-तदूं गै प्यार कुसै दा,
बनी फुहारां झर-झर झरदा।
कु'न ऐ, जिसगी धरती कन्ने,
इन्नी ममता, प्रीत नमानी!
कुसदी करुणा घटां कालियां,
बनियै छलकै, बदल ब'रदा?
कु'न भेजे ए कामरूपिये
काले अति सुहाने बदल?
डिंगे-सिद्धे बि'लदे बदल
कुसदे ए मस्ताने बदल?
खुदरंगी पशमीना उड्डु रै
जां रेशम दे ढेर खलारे!
सौ-सौ रूप बनांदे खिन-खिन
सोहले, काले, भूरे बदल।
इस धरती दे सौ-सौ बैरी,
इसदी खुशी दे ज्हारां दोखी
इसदे गीतें दे सुर सुनियै
अम्बर जलदा करै करोपी।
ए ममता दी सीरें आली
ए हिरखै दे दिएं आली,
ए बस्सदे परोआरै आली,
ओ इक्कला, बस इक्कल - सोखी।
ओ गरजे गम्भीर गरजना,
गज मस्ताने डिग्गल काले
दुखी मनै दे मैहरम प्यारे
जलन कसाले म्हेसने आले।
ए धरती दियां सूंकां-हौके
घटा कालियां बनियै आए।
ए धरती दी कोमल आशा-
दे रखवाले, ए मतवाले।
ब'रो-ब'रो, तुस मस्त घटाओ,
जलन मस्हाओ, खुशी बर्हाओ!
ए मुरझाए सैल्ले ओंकर
इ'नें गी जीवन-गीत सुनाओ।
प्यासी धरती गी पन्छानो
प्यासे नैनें दे दुख जानो,
इस धरती दी देहू उप्पर
बनी नमें सरकंडे आओ।
उस थाहरा पर ब'रेओ जित्थें
आस ऐ तु'न्दी, लोड़ ऐ तु'न्दी,
मिह् नतें गी विश्वास ऐ तुन्दा
परसें गी बस थोड़ ऐ तु'न्दी।
जित्थें माह् नू जुगे-जुगे शा
भुक्खें कन्ने लड़दा आया,
जित्थें मनें दी धड़की अन्दर,
हीखी लक्ख-करोड़ ऐ तु'न्दी ॥ ✧