लक्खें मामे दी ममता दा जे इ’नेंगी नेईं थोंदा,
लक्खें भैने दी अक्खीं दा जे नीर ओ खारा नेईं थोंदा,
लचार गरीबी देसे दी इ’दीं जोतें इच नेईं हसदी,
लक्खें गे हिरखी कीतें दी बेदन इ’न्दे इच नेईं बसदी,
तां गीत नमाने कवियें दे,
मित्ती-जन होइयै रही जन्दे,
सुर चित्त निं छून्दे धरती दा,
फामें-जन होइयै बेही जन्दे।
हीखी दे रस्ते, न्हैरे दे शोरें बिच डुब्बे रौहने हे,
तां लोक मेरे इस मुल्खा दे, दुक्खें बिच खुब्बे रौहने हे।
गीतें दे उज्ज्वल दीए ए, चान्दी दे मुल्ले बिकदे नेईं,
अनडोली साध निं होऐ तां इ'न्दे लश्कारे टिकदे नेईं।
जिन्दू दी रत्त जे फूको तां,
गीतें दे दीए बलदे न।
तां लोक इ'नें गी तुपदे न,
हीरे ते मोती मिलदे नेईं।
जो दीए बलदे रत्तू ने,
फूकें ने ओ पही हिल्दे नेईं॥ ✧
[1949]