हुन म्ंजल दा मोह नेईं रहा

Poems
10 min

हुन म्ंजल दा मोह नेईं रहा;
हुन जागी बत्ता दी ममता,
हुन गै, की जे गैं पुट्टने दी जाच ते थौह किज औन लगा ऐ।

बत्त अजें बी अड्डो खोड़े,
सौ मोड़ों इच छपदी जन्दी,
जतन ऐ इसदा इ 'यां ल 'ब्बै,
जि 'यां ऐ अनछूती रेखा, नेईं कुसै बी थागी जाइयै।

हर राही दा पैहलें-पैहलें धीरज परखै,
गैं रखने दा ढंग ए जाचै।
साथ जि 'दा देना ऐ, उसदा भाव-स्वातम दिखना पौन्दा।
में ओ औखी-कठन परीक्षा लंगी आयां।

हर मोड्डै दे बा 'द नमां इक अम्बर ल 'बदा,
हर मोड्डै दे बा 'द नमों इक हीखी जागे,
हर मोड्डै दे बा 'द नमां विश्वास चमकदा,
मन-राही हुन धीरज जोड़ी गैं पुटदा ऐ।

कंडे चु 'ब्बने दी ओ बेदन,
ठोकर लगने दा ओ जाला,
न्हेरे दे बिकराल गड़ाके,
सुन्नेपन दी सूंक बिस्सली,
सब किज हुन बी ल 'बदा, मिलदा
पर अपने पनछानू सारे।
मिलदे न, तां हस्सियै मिलदे।
पनछान बी कैसा कवच ऐ नोखा!

मेरी हुन ए समझ आया,
जीवन दी म्ंजल ऐ इ 'थै-
जीवन दी बत्ता दे उप्पर चलदे जाना, चलदे जाना।
हुन बत्ता नै ममता जागी,
हुन ओ पैहला रोह निं रहा,
म्ंजल दा हुन मोह निं रहा!

हर लहर किनारे गी हाम्बै,
पर कदै किनारै रुकदी नेईं,
जिच्चर न्हेरें दे घेरे न,
लोई दी मंजल मुकदी नेईं। ✧