जदूं राम अजुध्या औन्दे हे, रस्तें इच साज सजौन्दे हे,
गोरी दे केस तसरदे हे, पर दीएं तेल भरौदे हे !
जोतें दा नाच बनेरें पर, टब्बर नेरें इच रोंदे हे,
बे-ब्हारे फुल्ल करीरें दे आड़ी-आड़ी बिच हस्सी पे,
ठण्डे पानी दी छात्ती पर कमलें दे फुल्लू नच्ची पे।
बरफानी बाऊ दे सारे गै डर-भौ-तरारे भज्जी गे,
ए फुल्ल न भाग गरीबे दे जड़े थाहर-थाहर खिड़न लगे।
ए इन्ने दीएं बाले तां, करसान निं रस्ता भुल्ली जा,
न्हेरे इच ठोकर लगदे गै फही गण्ड निं ओदी खु'ल्ली जा।
ए दीए गिनतरी दागें दी जि'नें सोहल कलेजे साड़े न,
ए जीने-होने आलें दे हत्थें दे नमें मसहारे न।
ए अत्थ्रूं उ'नें ज्याणें दे जि'नें रज्जी दुद्द बी पीता नेईं,
ए हौके-जाले कंजकें दे जि'नें सूहा सालू सीता नेईं।
उस माऊ दी हीखी इन्दे च छुट्टी जिदे पुत्तरें नेईं भाखी,
ए जलन ऐ ओस शलैपै दी जिदी धुखदी रही सदा छात्ती। ✧