गंगधा दी गोरिया दा दुख जिसी सुज्झा हा,
डोगरा हा 'दत्तु' जड़ गासें जाई पुज्जा हा।
कंडिया दा जीन इक गीतै च सुनाया जिन्ने,
धन्न 'गंगाराम' जस्स भाशा दा जगाया जिन्ने ॥
चन्ना आली चाननी दी भाख जिन्ने लाई ही,
प्रीत कच्ची तन्दू पर जिन्ने लटकाई ही।
धरती दे प्राणें उस गीतै गी भुलाया नेईं
'रामधना' आंगू अजें गीत कुसै गाया नेईं।
डोगरें दा हाल दिक्खो, चित्त जि'दा कम्बैआ,
होना ऐ गुजारा कि'यां ? जवाब जिन्ने मंगेआ।
झुनकां कराई जिन्ने देसा गी बझालेआ,
'हरदत्त' कवि अजें देसे निं बसारेआ ॥
भुल्ला सन्यास, तेरी ममता बुलाया ऐ,
गूढ़ ए बेदान्त जिन्न डोगरी च गाया ऐ।
कु 'न भाशा डोगरी गी मोहने अज्ज दिन्दी ?
'ब्रह्मानन्द' कवि जि'दे मत्थे दी ए बिन्दी ऐ।
अज्ज मड़ो भेस देस होई गेदा रांगड़ा,
जागी उट्ठे जम्मू-चम्बा-नूरपुर-कांगड़ा।।
दबादब ढोली डगे ढोल्लें गी ऐ ला दा,
कवि 'रघुनाथ' सुनो गीत नमें गा दा।।
डोगरें मजूरें-करसानें गी जगाने आला,
बीरें दियां बारां नमें सिरेआ सुनाने आला,
जिसी सुनी देस अज्ज अति परसन्न ऐ
दीनू भाई पंत! तेरी कवता ए धन्न ऐ॥
आफूं पैहलें जागियै पही जाति गी जगाने आला,
ओमी, बेदी, फजलें गी लोरियां सुनाने आला,
गीत जेदे मिट्ठे, पर मन जेदा रोंदा ऐ,
नेहा 'अलमस्त' कवि भागें कन्नै धोंदा ऐ।
चिखा दे मसहारें बिच प्रीत करलांदी सुनी,
बिच्छड़ी जुआनी जिन्ने धारें गी कंबांदी सुनी,
शम्भू आंगू बेदना दा बिस्स जिन्ने पीता ऐ,
'शम्भू' तेरी कवता, सुहागनें च सीता ऐ॥
आक्खै जड़ा डोगरें दा एकता निशान ऐ,
बीर अभिमन्यु आली अपनी गै शान ऐ,
गीतें बिच बेदना ऐ, हासे न, गुमान ऐ,
'यश' तेरे गीतें च समाया इक जहान ऐ।
डोगरी क्यारियें दे फुल्ल जिसी प्यारे न,
'मधुकर' आक्खै नवीं चेतना दे शारे न,
कवता दी देविया दी सुच्ची इक जोति ऐ।
कवियें दी मालां दा ए शैल-सुच्चा मोती ऐ।
जादिया दी गंगा जि'नें खेतरें पजानी ऐ,
'दीप' ते भगीरथा दी उज्जल निशानी ऐ,
जदू कुत्तै देसें नेह दीए बली जन्दे न-
कालजे कठोर, नेहरे आले जली जन्दे न॥ ✧
- कवि दत्तु दे पदें च।