फुल्लें दी सगन्ध जि'यां फुल्लें कशा बक्ख नेईं,
अक्खीं दिया पुतली शा बक्ख जि'यां अक्ख नेईं ।
माऊ दे कलेजै जि'यां ममता दा बास ऐ,
चन्ना दे चबक्खीं जि'यां चाननी दी रास ऐ ।
हस्सने ते रोना जि'यां सिक्खना निं पौन्दा ऐ,
अंग-अंग माहुनयें दै ल'ऊ जि'यां रौहन्दा ऐ ।
भाषा कन्ने माहुनएं दा उ'यै नेहा नाता ऐ ।
माहुन न ज्याणे, भाषा उन्दे गित्तै माता ऐ ।
आत्मा दे फुल्ला बिच भाषा दी सगन्ध ऐ
भावें ने पलेटी दी ए ममता दी तन्द ऐ ।
डोगरी बी लक्खें-लक्खें हिरदें दा गीत ऐ,
एदी लोरियें च हस्सी-खेडी सहाड़ी प्रीत ऐ । ✧
[1950]