तेरे समें आहली ओ ईन-किंद रेही नेईं।
होई गे नकारे आं। होए बे-सहारे आं
डोगरें दी बीरता दे नाहरे चार ला जेहड़ा,
भीड़ किश कट्टी करी, नाटक रचाऽ जेहड़ा।
बिकी जन्में ओहदे हत्थ। चली पौंत्रें उ'दे पिच्छें
पेई जन्मे काहले आं / इने बे-सहारे आं।
चमक बिंद दिक्खी, भरम सुन्ने दा बनाई लैत्रें,
सुखने जगाई लैत्रें,
बारां ब'रै-भर जेहड़ी कीती ही लड़ाई तुसें
जाबर उस बैरिया दे मैले मनसूबें गी
मिट्टी च मिलाया हा ! मुल्ख ए जगाया हा,
ईन-आबरू दा झंडा तुसें जम्मू च झुलाया हा,
फही सुच्चा बलिदान देइयै
सुरगा च बैठे दे बी
निहालपा च रेही होग सोच तुं'दी
डोगरा अज़ादी दी लड़ाई जेहड़ी छेड़ी तुसें
उसी मंज़ल तक लेग कोई
तुं'दी उस कपट-मोती दा
बदला बी लैग कोई।
गोली इक होर तुं'दे कालजे च लग्गी होग
दिक्खी लेता होग तुसें
बड़ी-ना-शुकरी ऐ धरत ए डोगरें दी
गैरता दे फुल्लें गी रास नेईं औंदी ऐ।
सुखना ओ तुं'दा मियां! पूरा कि'यां होना ऐ?
छातिया दे रिसदे ओ जख्म भलोंदे कि'यां
तेरे नेहा मर्द-माहनू। दूआ कोई होआ नेईं।
दो सौ ब'रै तुसें किन्नी शर्मसारी झल्ली ऐ।
हुन असें तुसेंगी दुआस नेड़यों रौहन देना,
नमोशियें च डुब्बे दे इक्कले निं बौहन देना।
तुं'दी शर्मसारी गी मिटाने गितै
असें हुन सोची लेआ,
रौहन निं देनिया न, पैहलियां दुआसियां।
देवता बनाई असें तुसेंगी ऐ पूजना
इत्रे चिर तुस बे-घर-बाहर रेह ओ,
बेकार-जन रेह ओ।
तेरे समें आहली ओ ईन-किंद रेही नेईं।
Ghazals
3 min