बलगै दा माह्नू न्हेरे च, सूरज कदूं चड़्हग ?
सौ इन्कलाब लंगी गे, आखी गे- “तूं बलग”।
आओ, बनाचै ओह् ला-जन, चित्तें गी जोड़ियै,
\#\# Page 117
तां गै ए जोत हिखियें दी, साथियो, जलग।
थक्की दी टोर, अखियें लचारियें दा रंग,
मंजल अजें ऐ दूर, इस राही दा के बनग ?
जोराबरी दा 'बात' ऐ, सेजल न्यांऽ दी नेईं,
चित्तै दै खुम्बै, तांहगें दी कि'यां फसल रढग ?
फूकी दे ए तसल्लियां, जाली दे ए सन्दोख,
मेरे मनै च धुखदिये, बेसब्रिये सलग।
इत्थें बसाह च ठग्गियां, हासें च सौ फरेब,
किन्नी-कू गै सम्हालियै इत्थें कोई धरग ?