अम्बर दुआस बलगै दा, बद्दल नराज ऐ,
पैह्लें बगाना राज हा, हुन अपना राज ऐ।
बख्तावरी शा तंगियें दे सौ गिले सुने,
के कीता जा, जमाने च रोना रवाज ऐ।
लचार लोक अनगिनत, मौजें च कोई-कोई,
भुक्खें दा राज नेईं अजें, भुक्खै दा राज ऐ।
दुक्खें दी इस बस्तिया, ब्हारें दे रागड़े,
कविया, बड़ा गै ओपरा, तेरा ए साज ऐ।
'जनता' सुन्हाकड़ी कुड़ी, 'सरमाया' डोलना,
'जनिहार' झूठ, कपट, छल, 'भुक्खें' दा दाज ऐ।
लुट्ठो जि'यां बी होई सकै, किज पुन्न बी करो,
तुन्दा पही जै-जैकार ऐ, इत्थै रवाज ऐ।
घायल मनै च डार हे ओ कि'यां बुज्झी गे,
झूठी सियासतें दा 'मकर' कारसाज ऐ।
नीला गगन ए बलगै दा, उडने दी सकत नेईं,
पंछी तूं खाद्धी की भला बिस्सली ए नाज ऐ ?
जनता बचैरी रोए बी, तां रोए कि'यां ए,
ऐ कागदें दी लिखत जे--जनता दा राज ऐ॥
\#\# Page 118