जदूं

Poems
10 min

जदूं राही करी लैन्दे न चलने दा अटल निश्चा,
फही के जन्नीं, ते के कंडे ते के चरचे न रोड़ें दे?
जि’नें मंज़ल पछानी लेई, सुनी लैते उ’दे आले,
उ’नें पैरें दी छोड़ें गी तरसदे चित्त मोड़ें दे।
कुसै हीखी दिया सौंगी जिसी जलना ऐ कल्ले गै,
ओ दीआ ओस न्हेरे दी कदै परचोल पान्डा नेईं।
कदै पुछदा नेईं—‘‘बाकी ऐ किन्नी रात ए काली?’’
जि’दे प्राणें च लोऽ बसदी उसी न्हेरा डरान्डा नेईं।
जि’दे खिड़दे गै बागें च नमां संगीत छिड़दा ऐ,

जि’दी मिट्टी सुगन्धी दे लुटेरे भौर आई जन्दे।
ओ कोमल फुल्ल, कंडें शा डरी जन्दा तां के हुन्दा?
तरसदे बाग बहारें गी, छड़े कंडे गै छाई जन्दे।
किरण, ए तार सुन्ने दी, ए कोमल नार सुरगै दी,
जदू धरती प’ औन्दी ऐ, नझक्क मुस्कुरान्दी ऐ।
ए नीला गास, ओ न्हेरा, उ’दा जिगरा ते दिक्खो हां,
सुई बिजली दी, न्हेंरें दे कलेजै अग्ग लान्दी ऐ।
जि’नें बत्तें दे मोड़ें ने गै यारी लाई लेई डरियै,
उ’नें राहियें कदू हिरखै रंगोइयां मंज़ला पाइयां?
जि’नें कणडे पर ढालियै कदै कोई लैहर नेईं छूती,
उ’नें भडुयें दे हिस्सै गै हमेशा कौडियां आइयां॥ ✧

                                                     [1951]