कु'न कु'सैगी सिक्ख देए कोदी ऐ इन्नी मजाल,
हुन कु'सै दा सिर निं मनदा, जानियै होए ओ घाल।
अनगिनत भीड़ें ते छल्लें इच किश्ती जाई फसी,
आदमी भीड़ें च गुम, बचना उ'दा बी ऐ मुहाल।
मन नमाना होंखियें कोला चुरांदा नजर ऐ,
भर-सियालै भुल्ली जन्दे कमल-सर कमलें दा हाल।
रेत-कण मारूथलैं इच अपनी दुनिया इच्च मस्त,
उ'न्दे भाएं सैलतन के, के ऐ ब्हरें दा कमाल!
हुन बिगाने दुक्ख दिक्खी चित्त कोई सं'गदा नेईं,
पर खुशी दूएं दी करदी कालजें गी नित घाल।
वक्त दी काया गी लकवा की होआ कि'यां होआ,
हर जगह बस लोक पुच्छै करदे इक इ'थै सुआल।
अस गुआची गेआं यारो, किंज पता चलदा नेईं,
ना शकल पनछोंदी अपनी, ना गै हुन अपनी ए चाल। ✧