गांदे चले तां ढट्ठे बी, डेइयै खड़ोई गे,
बत्ता दा इक नशा जे हा, अस हे बतोई गे।
रस्तें दे चित्त हिस्सियै मैहरम बनाई लै,
रोन्दे कटोए निं जुड़े, हसदे कटोई गे।
डाल्ली प' गुच्छा-जन बनी खिड्णा ऐ होर गल्ल,
कल्ले खिड्ड़े जो डाली पर, उ'थै थंटोई गे।
पैंछी भलोके दिक्खियै, हस्से 'शकारी लोक',
फट्टे दे उ'दे जाल हे, मुड़ियै सनोई गे।
सागर ते हाल्ली दूर ऐ, भौड़ें दी छेड़ सुन,
रेतू च सिप्प दिक्खियै कैसी बतोई पे।
अग्गी दी कैसी खेड ही, चित्तै गी चेता ऐ,
ठौंगर बची गे, बागें दे फुल्लडू फकोई गे।
यारी दे खीसे उल्टियै, दस्सी उड़े तुसें,
अपने भरोसे-ओ, असें कुत्थें रखोई गे। $\diamond$