बदले नेईं जे अस तां के बदले जमाने न,
दूरा दे ढोल सुनियै ते नच्चदे दबाने न।
कोहलू दे बैल रुकदे नेईं पुजदे बी कुत्तै नेईं,
अनमुक्क बत्त, जातरू पैरैं पुआने न।
खतरा ऐ; रस्ता बिखड़ा ऐ, कल्ले आं; लैना के ?
बे-हौसलें, तै रुकने दे अनगिनत बहाने न।
जेदे भरोसे बी चले, उस्सै ने लुट्टेआ,
किन्ने'री अस लटोए आं, राहजन बी रहाने न।
इं'दै गै मशवरें चली, बस्ती ए उज्वड़ी ऐ,
फी बी बसाह बने दा- ए पुज्जे दे दाने न।
हर इक दा शिकवा जे उं'दा, इं'दे च जिकर नेईं,
पुछदी ऐ धरत ए फिरी कोदे फसाने न ?
राजें दे किस्से राजें दे कन्ने गै मुक्की गे,
में ते सुनाने लोकें गी उं'दे फसाने न। ✧
गज़ल-97 (मौती दे नां)
ज़ुलमते दा तेरे नेहा कारीगर कोई नेईं,
तेरे आंह्गर मौत रानी, दर-बदर कोई नेईं।
ज़िंदगी फुल्लें च, कंडें इच्छ जां कुदै बी ऐ,
कोई घर ते ऐ उं'दा, मौते, तेरा घर कोई नेईं।
खार चोकस, फुल्लें गी दो दिन बी जीना कथन ऐ,
तेरा दाऽवा- तेरे नेहा चारागर कोई नेईं।
ओ जढ़े तरसन तुगी बस्स तरसदे रेही जंदे न,
उं'दे गित्तै दर्द-बेदन, तेरे अंदर कोई नेईं।
जो तेरे आशक हे, ओ बी कोई तुगी चेत्तै नेईं,
तेरे आंह्गर बे-मरुब्बत, कन्ने नाबर कोई नेईं।
रूप, खुशबू, लोऽ, महब्बत, गीत, गैरत, लोरियां,
ई'दे बारै तेरे आंगर, बे-खबर कोई नेईं।
तेग, ईसा, गांधी, जित्तो, डीडो, रणपत ते हुसैन,
ज़िंदगी दियां यादगारां, तेरा मंदर कोई नेईं।
दाऽ जदू लग्गा तेरा, तूं मौत रानी आमेआं,
मेरे गीतें दे उजाले गी, तेरा डर कोई नेईं। ✧